دانلود پاورپوینت آنچه در مغزتان می گذرد

صبح يک روز تعطيل سوار اتوبوس شدم .تقريبًا يک س وم اتوب وس پ ر ش ده ب ود .بيش تر م ردم آرام نشس ته بودن د و ي ا سرش ان ب ه چ يزي گ رم ب ود و درمجم وع فض ايي سرش ار از آرامش و س کوتي دلپذير برقرار بود. It was a holiday morning; I got on the bus; nearly one third on the seats were taken and everybody was sitting calm and relaxed, each busy doing something. بچههايش سوار اتوبوس شدند و بالفاصله ‌ تا اينکه مرد ميانسالي ،با بچهها داد و بيداد راه انداختند و مدام به ‌ فضاي اتوبوس تغيير کرد. طرف همديگر چيز پرتاب مي کردند .يکی از بچه‌ها با صداي بلند گريه ميک رد و يکی ديگ ر روزنام ه را ‌ از دس ت اين و آن مي‌کش يد و خالص ه اعص اب همه‌م ان ت وي اتوبوس خرد شده بود .اما پدر آن بچه‌ه ا ک ه دقيق ًا در ص ندلی جلويي من نشسته بود ،اصًال به روي خودش نمي‌آورد و غرق در When the middle aged man with his kids got on the bus everything changed! The children started bustling and throwing things to each other, making a lot of noise. One of them was weeping loudly, another was snatching newspapers out of other passengers’ hands. They were really getting on everyone’s nerves! All the while the father of those children, sat frozen and deep in thought, not paying the slightest attention to all that. باالخره ص برم ل بريز ش د و زب ان ب ه اع تراض بچهه اتون واقع ًا ‌ ب ازکردم ک ه« :آق اي مح ترم! نميخواي د ‌ ميدن .ش ما ‌ دارن هم ه رو آزار بگيريد؟» ‏Enough was enough! “Sorry جلوشون رو !Sir ?But can you stop your kids ”!They’re blowing up the place مرد که انگار تازه متوجه شده بود چه اتفاقي دارد مي افتد، کمي خودش را روي صندلي جابجا کرد و گفت “:بله ،حق با شماس ت .واقع ًا متاس فم .راس تش م ا داريم از بيمارس تاني بچهه ا نيم س اعت پيش ‌ برميگ رديم ک ه همس رم ،م ادر همين ‌ مردً.ا گيجم و نمي‌دونم اونجا واقع من بچهه ا چي بگم. ‌ باي د ب ه اين نميدونم که خودم بايد چيکار ‌ کنم و ” ...و بغضش ترکيد و اشکش سرازير شد. the father jerked, he seemed to have been brought back in time! “Oh! Yes, I’m so sorry! You’re right… you know, we are in the way back home from the hospital where my wife, their mother, passed away only half an hour ago.. I’m really at my wits end.. I can’t think of what to tell them or What to do..” he said, starting to weep bitterly suddenly اگر چه تا همين چند لحظه پيش ناراحت بودم که اين مرد چطور مي تواند تا اين اندازه بي‌مالحظه باشد ،اما ناگهان با تغي ير نگرش م هم ه چ يز ع وض ش د و من از ص ميم قلب ميخواستم که هر کمکي از دستم ساخته است ،انجام بدهم و ‌ نميدونستم .آيا ‌ دلسوزانه به آن مرد گفتم :واقعًا منو ببخشيد. کمکي از دست من ساخته است؟ و.... خاطره اي از استفان کاوي ( از سرشناسترين چهره‌هاي علم موفقّيت) if up until then the only thing this man make me think was how tactless a person can be, I was now so overwhelmed and ashamed I didn’t know what to say, I just wanted to do anything I could to make him feel better. “I’m.. Really sorry, I didn’t know… how may I ever comfort you, if there’s anything…” A memoir from Dr. Stephen R. Covey حقيقت اين اس ت ک ه ب ه محض تغي ير برداش ت هم ه چ يز ناگه ان ع وض مي مسئلهاي اين ‌ شود .کليد يا راه حل هر اس ت ک ه ب ه شيش ه‌هاي عينکی ک ه ب ه چشم داريم بنگريم؛ شايد هرازگاه الزم باشد که رنگ آنها را عوض کنيم و در واقع برداشت يا نقش خودمان را تغيير ب دهيم ت ا بت وانيم ه ر وض عيتی را از دي دگاه ت ازه‌اي ببي نيم و تفس ير ک نيم. The fact is that, when our points of view changes, every thing can change along with it. The key, is to sometimes have a look at the glasses we’re having on: sometimes we May change their color and so change the way we look at matters and we’ll be able to take them in differently. The important thing is how we see matters and not how they really are! آن چ ه در م غ ز ت ا ن ج م ه ا ن ی ت ا گ ذ ن ر د را م ي آ ان ف ي ر ش ي ت ين ند Your wo goin g rld’s m ade b y wh on in at’s your mind Eins tein