دانلود پاورپوینت اکسیژن

اکسیژن • وجود اکسیژن برای حفظ ادامه زندگی ،الزم است .دستگاه های قلبی تنفسی ،مسئولیت تامین نیازهای بدن به اکسیژن را برعهده دارند .مکانسیم تهویه ،پرفوزیون ونقل وانتقال گازهای تنفسی سبب تامین اکسیژن خون می شوند تنظیم کننده های عصبی وشیمیایی در پاسخ به تغییر نیاز بافتها به اکسیژن ،تعداد وعمق تنفس را کنترل می کنند فیزیولوژی تنفس اکثر سلولهای بدن انرژی مورد نیاز خود را از واکنشهای شیمیایی با شرکت اکسیژن وحذف دی اکسید کربن کسب می کنند تبادل گازهای تنفسی بین هوای محیطی وخون می شود فرایند اکسیژن رسانی شامل سه مرحله تهویه ، پرفوزیون وانتشار است . • تهویه :فرآیند حرکت گازها به داخل وخارج ریه ها را تهویه می نامندجهت انجام تهویه ،هماهنگ بودن خصوصیت عضالنی وکشسانی ( االستیک ) ریه وتوراکس وسالمت عصبی ضروری است مهمترین عضله دخیل در عمل دم دیافراگم است .این عضله توسط عصب فرنیک که از طناب نخاعی در چهارمین مهره گردنی منشا می گیرد عصب دهی می شود فیزیولوژی تنفس • هدف از تهویه حفظ فشار دی اکسید کربن شریانی ( ) paco2در محدوده 35تا 45میلی متر جیوه وفشار اکسیژن شریانی (( Pao2بین 95تا 100میلی متر جیوه است. فیزیولوژی تنفس پرفوزیون :به توانایی دستگاه قلبی – عروقی برای پمپ کردن خون اکسیژن دار به بافتها وبازگرداندن خون بدون اکسیژن به ریه ها اطالق می شود . انتشار :مسئولیت انتقال مولکولها از یک محل به محل دیگر را برعهده دارد برای تبادل گازهای تنفسی ،ارگانها ،اعصاب وعضالت تنفسی باید سالم باشند ودستگاه عصبی مرکزی بتواند چرخه تنفسی را تنظیم کند اختالل در عملکرد تنفس • بیماریها یا شرایطی که روی تهویه یا انتقال اکسیژن تاثیر می گذارند باعث اختالل در عملکرد تنفسی می شوند سه اختالل اصلی تنفسی شامل هیپرونتیالسیون ،هیپوونتیالسیون وهیپوکسی هستند. هیپرونتیالسیون وضعیتی است که میزان تهویه برای دفع دی اکسید کربن وریدی حاصل از متابولیسم سلولی بیش از حد الزم است هیپرونتیالسیون می تواند ناشی از اضطراب ،عفونت ودارو عدم تعادل اسیدوباز ،تب و...باشد .عکس العمل بالینی بیمار افزایش تعداد وعمق تنفس است . هیپوونتیالسیون زمانی رخ می دهد که تهویه حبابچه ای قادر به تامین نیاز بدن به اکسیژن یا دفع دی اکسید کربن کافی نباشد با کاهش تهویه حبابچه ای فشار دی اکسید کربن شریانی ()Paco2 افزایش می یابد آتلکتازی شدید که روی هم خوابیدن حبابچه ها اطالق می شود مانع از تبادل طبیعی اکسیژن ودی اکسید کربن می گردد با روی هم خوابیدن حبابچه ها ،تهویه ریوی کاهش یافته وهیپوونتیالسیون رخ می دهد هشدار دربیماران دچار بیماریهای مزمن انسدادی ریوی ( )COPDتجویز نامناسب وزیاد اکسیژن می تواند منجر به هیپوونتیالسیون شود این مددجویان به سطح باالیی از اکسیژن می تواند منجر به هیپوونتیالسیون شود این مددجویان به سطح دی اکسید کربن عادت کرده اند و باالیی از گیرنده های شیمیایی آنها حساسیت خود را به دی اکسید کربن از دست داده اند محرک تنفسی آنها کاهش میزان اکسیژن شریانی است در صورت تجویز مفرط اکسیژن نیاز به اکسیژن بر طرف می شود وتحریک تنفسی کاهش می یابد هیپوکسی هایپوکسمی کاهش میزان اکسیژن خون شریانی است وزمانیکه این کاهش اکسیژن در سطح سلولی منجر به کاهش اکسیژناسیون بافتی گردد اصطالحابه آن هیپوکسی گفته می شود به عبارتی هیپوکسی به اکسیژن رسانی ناکافی به بافتها در سطح سلولی گفته می شود ممکن است کاهش عرضه یا مصرف اکسیژن در سطح سلول ودر اثر موارد زیر رخ دهد : .1کاهش سطح هموگلوبین وظرفیت حمل اکسیژن توسط خون .2کاهش غلظت اکسیژن دمی .3ناتوانی بافتها برای برداشت اکسیژن از خون مثال در مسمومیت با سیانید .4کاهش انتشار اکسیژن از حبابچه به خون مثال در پنومونی .5کاهش پرفوزیون بافتی با خون اکسیژن دار مثال به دنبال شوک .6اختالل تهویه مثال در شکستگی های مکرر یا ضربه به قفسه سینه عالئم ونشانه های هیپوکسمی اندازه گیری هایپوکسی نسوج غیر ممکن است زیرا درقسمتهای مختلف بدن آن بسیار متفاوت است میزان طبیعی اکسیژن خون شریانی 80-100میلی متر جیوه است بدن به هیپوکسمی با افزایش تعداد وعمق تنفس ،که تالشی جهت تهویه آلوئولی بیشتر است واکنش نشان می دهد در نتیجه عالئم تنگی نفس به صورت استفاده از عضالت کمکی تنفس ؛ تعریق وسیانوز ظاهر می گردد. با افزایش تالش وتقالی تنفسی میزان مصرف اکسیژن نیزبیشتر شده منجر به ایجاد یک سیکل معیوب می شود که نتیجه آن خستگی واحتمال ایست تنفسی است به طور کلی نشانه های بالینی هیپوکسمی :نگرانی ، بیقراری ،از دست دادن قدرت تمرکز ،کاهش سطح هوشیاری سرگیجه وتغییرات رفتاری قادر به دراز کشیدن نیستند وخسته وبیقرار به نظر می رسند عالئم ونشانه های هیپوکسمی هیپوکسمی معموال یه هیپوکسی منتهی می شود ( کاهش تحویل اکسیژن به بافتها) نشانه ها وعالئم هیپوکسی بستگی به سرعت بروز هیپوکسمی دارد هیپوکسمی ناگهانی با تغییر عملکرد دستگاه عصبی مرکزی همراه است زیرا مراکز عصبی بیش از سایر بافتها به کاهش اکسیژن حساسیت دارند اکسیژن رسانی • در اکسیژن تراپی گاز اکسیژن را با فشار بیش از آنچه در اتمسفر محیطی وجود دارد به بیمار می رسانند بیش از %21 • با تجویز اکسیژن ودرمان هایپوکسمی می توان از هیپوکسی بافتی جلوگیری کرد • هدف از اکسیژن تراپی شامل کاهش کار تنفس وبرداشتن فشار از روی میوکارد است اکسیژن رسانی • • • اکسیژن تراپی موجب پیشبرد اتساع ریه ،تخلیه ترشحات وبازنگه داشتن راه هوایی به مددجو در جهت تامین نیاز به اکسیژن کمک می کنند برخی از مددجویان به منظور تامین اکسیژن مورد نیاز به درمان با اکسیژن نیاز دارند . اکسیژن درمانی ارزان ،قابل دسترس ومورد استفاده در مکانهای مختلف برای رفع یا پیشگیری از هیپوکسی بافتی می باشد هدف نهایی اکسیژن درمانی پیشگیری یا رفع هیپوکسی است . اکسیژن جایگزینی برای درمان نیست وفقط در مواقع الزم باید استفاده شود اکسیژن رسانی • با اکسیژن باید به عنوان یک دارو برخورد شود دارای عوارض جانبی خطرناکی مثل آتلکتازی یا مسمومیت با اکسیژن است. • همانند هر دارویی باید مقدار مصرف یا غلظت اکسیژن به صورت پیوسته بررسی شود • همان شش قانونی که درمورد تجویز دارو باید رعایت گردند ،در خصوص تجویز اکسیژن هم باید مراعات شوند احتیاطات ایمنی • اکسیژن گازی است که بسیار قابل اشتعال می باشد اگرچه بصورت خودبخودی مشتعل نمی شود یا سبب انفجار نمی گردد اما اگربا جرقه حاصل از شعله آتش یا وسیله الکتریکی تماس پیدا کند ،به آسانی باعث آتش سوزی می شود با افزایش استفاده از اکسیژن در منزل ،مددجویان وکارکنان بهداشتی ودرمانی باید از خطر ناشی از اشتعال اکسیژن مطلع باشند • اکسیژن در غلظت های باال دارای قابلیت اشتعال فراوان است اقدامات جهت ایمنی مددجو • عالمت سیگار ممنوع بر درب اتاق وباالی تخت مددجو نصب کنید . • از کارکرد صحیح وسایل الکتریکی موجود در اتاق مددجو مطمئن شوید • محل نزدیکترین عامل اطفاء حریق را شناسایی کنید • مسیرهای خروج وتخلیه محل را شناسایی نمایید • قبل از انتقال مددجو میزان اکسیژن موجود در مخازن قابل حمل را بررسی کند تا از وجود اکسیژن کافی مطمئن شوید منبع اکسیژن • اکسیژن از طرق مخازن یا اکسیژن سانترال تجویز می شود • مخازن اکسیژن که به شکل کپسول می باشند به صورت عمودی در کنار تخت مددجو قرار داده می شوند • از رگالتور ها برای کنترل میزان اکسیژن تجویزی استفاده می گردد • رگالتورها به صورت جداگانه بوده که به کپسول اکسیژن متصل می گردند منبع اکسیژن روشهای تجویز اکسیژن ابزارهای الزم برای تجویز اکسیژن به دو گروه عمده تقسیم می شوند .1سیستمهای با جریان زیاد اکسیژن (High Flow )system ماسک ونچوری ،ماسک بدون استنشاق مجدد هوای بازدمی ( )Non Rebreathing Mask؛ماسک با استنشاق مجدد بخشی از هوای بازدمی ( Partial : )Rebreathing Mask .2سیستمهای با جریان کم اکسیژن ( low Flow )system :بیمار هوای اتاق را با اکسیژن تنفس می کند مثل :کانوالی بینی ،ماسک ساده صورت . کانوالی بینی Nasal Connual این سیستم متداولترین راه تجویز اکسیژن است .وسیله ساده وراحت برای تجویز اکسیژن است .دوشاخک که حدود 1/5 سانتی متر طول دارند ودرمرکز لوله ای یکبار مصرف واقع هستند در درون حفره های بینی قرار می گیرند اکسیژن از طریق کانوال با جریان حداکثر 1تا 6لیتر در دقیه تجویز می گرددکه میزان FiO2برابر 24-44درصد به بیمار رساند . معموال از جریان بیش از 4لیتر در دقیقه استفاده نمی شود زیرا سبب خشکی مخاط دهان می شود کانوالی بینی Nasal Connual ‏or Catheter پرستار باید بداند که جهت دستیابی به غلظت اکسیژن دمی ( )FIO2میزان جریان اکسیژن چند لیتر در دقیقه باشد هنگام استفاده از این ابزار سوراخهای بینی باز وتنفس از طریق بینی امکان پذیر باشد همچنین مراقب بروز آزردگی پوست روی گوشها و داخل حفره بینی در اثر بیش از حد محکم بودن کانوالی بینی باشد کانوالی بینی ندرتا برای تجویز اکسیژن طوالنی مدت استفاده شده زیرا مخاط حلقی دهانی دچار تحریک وآزردگی می گردد مقدار زیادی از اکسیژن از طریق بینی ودهان خارج می گردد ماسک اکسیژن وسیله ای برای تجویز اکسیژن به کار می رود .طراحی آن به صورتی است که روی دهان و بینی را می پوشاند و توسط یک کش برروی صورت ثابت می شود دارای دونوع است: الف .ماسک ارائه دهنده غلظت کم ب .ماسک ارائه دهنده غلظت باال ماسک ساده صورت برای درمان کوتاه مدت استفاده می گردد .به خوبی روی صورت ثابت نمی شود واکسیژن را با سرعت -10 6در دقیقه در غلظت 30تا %60به مددجو می رساند تجویز اکسیژن با این روش موثرتر از کانوالی بینی است . استفاده از این نوع ماسک برای مددجویان دچار احتباس دی اکسید کربن به دلیل تشدید احتباس ،ممنوع است ماسک ساده صورت این ماسکها باید کامال با بینی مماس شودلیکن به صورت نباید فشار آورده شود وباعث قطع جریان خون شود جریان اکسیژن به میزان 5لیتر در دقیقه یا بیشتر تنظیم شودتا از تجمع هوای بازدمی در زیر ماسک واستنشاق مجددآن که حاوی co2 باالست اجتناب گردد ماسک ساده صورت ماسک ذخیره کننده اکسیژن الف .ماسک با استنشاق مجدد بخشی از هوای بازدمی ( Partial : )Rebreathing Mask این ماسکها با تجویز اکسیژن به میزان 6 -10لیتر در دقیقه ، FiO2در حدود 60 -80را ایجاد می کنند این نوع ماسک دارای کیسه ذخیره ساز بوده ،ذخیره مصنوعی اکسیژن را افزایش می دهد و در نتیجه FiO2بیشتری به بیمار می رساند تقریبا ⅓ از هوای بازدمی نیز به کیسه ذخیره ساز برمی گردد در واقع حجم برگشتی از فضای مرده آناتومیک است که هنوز غنی از اکسیژن بوده ،گرم ومرطوب است وحاوی مقدار کمی CO2است . جهت اطمینان از اینکه بیمار حجم زیادی از هوای بازدمی را مجددا تنفس نمی کند ،باید جریان اکسیژن حداقل 6لیتر در دقیقه باشد .به نحوی که با هر دم بیش از ⅓ از حجم کیسه ذخیره ساز کاسته شود در غیر این صورت نیز می تواند در کیسه ذخیره ساز تجمع یابد وموجب افت درصد اکسیژن داخل کیسه گردد ماسک ذخیره کننده اکسیژن الف .ماسک بدون استنشاق مجدد هوای بازدمی ( : )Non Rebreathing Mask این ماسکها دارای کیسه ذخیره ساز با دریچه یک طرفه هستند که اجازه ورود هوای بازدمی به داخل کیسه ذخیره ساز را نمی دهد .بوسیله این ماسکها با تجویز 6 -15لیتر اکسیژن در دقیقه ،می توان FiO2میزان 95 -100درصد ایجاد کرد .در این نوع ماسک باید کیسه را درمدت دم مورد مشاهده قرار داد .کیسه نباید با هر بار تنفس بیش از ⅓ از گنجایش خود جمع شود اگر سرعت اکسیژن 6-15لیتر در دقیقه باشد می توان مطمئن بود که کیسه ذخیره پر باقی می ماند ماسک ذخیره کننده اکسیژن از طریق تراشه Transtracheal تجویز اکسیژن از طریق تراشه روشی است که برای مددجویان دچار بیماریهای مزمن ریه بکار می رود در این شیوه یک کاتتر کوچک از طریق برش جراحی در قسمت پایین گردن محل غشاء کریکوتیروئید مستقیما به درون تراشه فرستاده می شود اکسیژن به طور مستقیم به درون تراشه تجویز می گردد مزایای این روش عدم اتالف اکسیژن به درون جو مددجو درجریان های پایین تر ،به اکسیژن رسانی کافی دست می یابد تجویز اکسیژن موثرتر وارزان تر است عوارض جانبی کمتری دارد به دلیل داشتن محدودیت حرکتی کمتر راحتی وظاهر بهتر تمایل مددجویان جهت استفاده از اکسیژن افزایش می یابد .پس از التیام استوما ،درخصوص نحوه خارج کردن وشستشو کتتر با محلول نمکی حداقل 3بار در روز به مددجو آموزش داده می شود تا کتتر دچار انسداد نشود دراین شیوه حداکثر میزان اکسیژن معموال کمتر از 4لیتر در دقیقه از طریق کاتتر شماره 8Frبه داخل نای تجویز می گردد ماسک ونچوری Venturi Mask جهت تجویز اکسیژن با جریان باال استفاده می شوند این ماسکها قابل اعتماد ترین ،دقیق ترین روش برای غلظت صحیح وکنترل شده اکسیژن هستند . این وسایل طوری طراحی شده اند که هوای اتاق را با جریان ثابتی از اکسیژن مخلوط کرده سپس به ریه ها می فرستندبه علت سرعت باالی جریان گاز در این سیستم همواره میزان ثابتی از اکسیژن در سیستم جریان داشته هوای اضافی همراه با دی اکسید کربن بوسیله این جریان سریع از زیر ماسک خارج می شود در این نوع ماسک آداپتورهای قابل تعویض وجوددارد که مقدار ثابتی از اکسیژن را با حجم ثابتی از هوا مخلوط کرده به بیمار می رسانند مهمترین مورد مصرف ماسک ونچوری در بیماریهای مزمن انسداد ریه ( )COPDاست Venturi Mask ماسک ونچوری Venturi Mask ماسک ونچوری چادر صورت()Face Tent چادر اکسیژن روش دیگری جهت تجویز اکسیژن در سیستم با جریان آهسته اکسیژن است مزیت این دستگاه آن است که که می توان رطوبت زیادی را با آن به مددجو رساند از معایب آن نیز این است که نمی توان FiO2را دقیقا کنترل کرد .با این وسیله ،با تجویز 4-8 لیتر در دقیقه اکسیژن ،درحدود %40 فراهم گردد چادر صورت()Oxygen Tent این وسیله بیشتر در اطفال که قادر به تحمل ماسک و کانوالی بینی نیستند استفاده می شود شرایط استفاده از چادر اکسیژن عبارتست از : .1 .1کنترل درجه حرارت چادر ( در صورتیکه که اکسیژن گرم تجویز شود ،درجه حرارت چادرآنقدر باال می رودکه موجب تعریق می گرددبه این ترتیب مصرف اکسیژن بدن باال می رود .2کنترل رطوبت چادر .3کنترل از نظر افزایش CO2زیرچادر ( چادر باید تهویه داشته باشد .4استریلیتی چادر ( چادر باید بعد از هر بار مصرف ضد عفونی شود ) )Oxygen Tent(چادر صورت )Oxygen Tent(چادر صورت T-Pieceیا T- Tube این وسیله روی لوله تراشه قرار می گیرد واز طریق آن اکسیژن با فشار باال به بیمار داده می شود .این ابزار می تواند عالوه بر تجویز اکسیژن ، توسط مقاومتی که در سر راه بازدم ایجاد می کند ،سبب تولید حدود 5 سانتی متر آب PEEPشود و از افزایش PaCO2جلوگیری نماید . عوارض اکسیژن تراپی .1 مسمومیت با اکسیژن : در صورت مصرف اکسیژن با غلظت بیش از %60این عارضه بروز می کند تغییرات پاتولوژیک ریه ها 48 -24ساعت پس از دادن اکسیژن با فشار باال رخ می دهد .تجویز اکسیژن موجب کاهش فعالیت مژکهای مخاطی شده منجر به تجمع ترشحات در راههای هوایی ونهایتا پنومونی غیر عفونی می شود نشانه های اولیه مسمومیت با اکسیژن شامل التهاب خفیف ، تراشه وبرونش همراه با احساس درد در پشت جناغ سینه ،احتقان بینی ودرد در هنگام دم وسرفه است که تدریجا سرفه ها شدید تر ودرد پشت جناغ بیشتر شده وتنگی نفس بروز پیدا می کند . مسمومیت با اکسیژن در نهایت به تخریب غشاء تنفسی وکاهش تولید سورفکتانت ،آتلکتازی پیشرونده ،ادم غیر قلبی وسفت شدن وفیبروز ریه می انجاند عوارض اکسیژن تراپی .2صدمات چشمی : صدمات شبکیه در بالغین که در معرض اکسیژن %100قرار می گیرند اتفاق می افتد . مددجویانی که مبتال به بعضی از بیماریهای شبکیه نظیر دکولمان می باشند ،مستعد تر هستند اشک ریزش ،ادم ،اختالل بینایی ،نتیجه عوارض سمی اکسیژن با غلظت باال روی قرنیه وعدسی در بالغین است تجویز مقادیر زیاد اکسیژن در نوزادان نارس ممکن است موجب دکولمان شبکیه وبروز کوری شود عوارض اکسیژن تراپی .3آتلکتازی جذبی : این عارضه ممکن است بعلت خارج کردن نیتروژن از آلوئولها توسط اکسیژن ایجاد می شود به طور طبیعی هوای استنشاقی حاوی %79نیتروژن و %21اکسیژن است نیتروژن درحالت نرمال حجم باقی مانده را که موجب باز نگه داشتن آلوئولها می شود حفظ می کند ،زیرا جذب نیتروژن از غشاء آلوئولی بسیار ضعیف است .زمانیکه به دنبال تجویز مقادیر باالی اکسیژن ( که به راحتی از غشاء تنفسی قابل جذب است ) این گاز جایگزین نیتروژن گردد حجم باقی مانده کاهش یافته کالپس آلوئولی ایجاد می شود ساکشن وقتی مددجو قادر به پاک کردن ترشحات تنفسی از طریق سرفه کردن نباشد پرستار باید با ساکشن نمودن ،راه هوایی را پاک کند .انواعی از روشهای ساکشن شامل ساکشن دهانی – حلقی وبینی حلقی ،ساکشن دهانی – تراشه ای و ساکشن راه هوایی مصنوعی است . این روشها براساس اصول مشترکی استوار هستند با توجه به استریل بودن ناحیه حلقی دهانی و نای ، ساکشن باید به صورت استریل انجام گیرد .دهان تمیز محسوب می شود ولذا ساکشن ترشحات باید پس از ناحیه حلقی دهانی وتراشه انجام گردد .در همه انواع ساکشن از کاتتری استفاده می شود که نوک آن گرد بوده ودر طول قسمت انتهایی آن چند سوراخ وجود دارد ساکشن تعداد دفعات ساکشن بستگی به وضعیت مددجو ونیاز وی دارد .درصورت کشف ترشحات از طریق مشاهده وسمع ،ساکشن باید انجام شود . خلط به صورت مداوم ویا هر 1یا 2ساعت یک بار تولید نمی شود ،بلکه تولید آن عکس العملی به وضعیت مرضی است ؛ لذا دلیلی برای انجام روتین ساکشن هر 1تا 2ساعت در همه مددجویان وجود ندارد از سوی دیگر ساکشن کردن مکرر می تواند مددجو را دچار هیپوکسی ،هیپوتانسیون ،بد نظمی های قلبی وآسیب دیدگی مخاط ریه ها کند ساکشن دهانی حلقی .1 .2 .3 .4 .5 .6 .7 دستکش تمیز یکبار مصرف را به دست غالب خود بپوشید از ماسک یا محافظ صورت استفاده کنید کاتتر ساکشن را به لوله رابط متصل کنید در صورت وجود ماسک اکسیژن آن را بر دارید کاتتر را وارد دهان مددجو کنید در حالیکه ساکشن را روشن کرده اید کاتتر را در اطراف دهان ،شامل حلق وخط لثه جابه جا کنید تا زمانیکه ترشحات وارد دستگاه شوند مددجو را به سرفه کردن تشویق کنید ودر صورت لزوم ساکشن کردن را دوباره تکرار نمایید برای پاک کردن ترشحات داخل کاتتر آن را با محلول نرمال سالین غیر تزریقی شستشو دهید پس از انجام ساکشن دستگاه را خاموش کرده وکاتتر را در جای خشک وتمیز برای استفاده بعدی نگه دارید ساکشن بینی حلقی وبینی تراشه . 1در صورت لزوم قبل از شروع ساکشن میزان اکسیژن دریافتی را تا 100درصد یا مطابق دستور پزشک افزایش دهید .مددجو را به انجام تنفس عمیق تشویق کنید ( تجویز اکسیژن وانجام تنفس عمیق به کاهش هیپوکسی ناشی از ساکشن کمک می کند . 2دستکش استریل بپوشید .یا دستکش استریل را در دست غالب ودستکش غیر استریل را در دست غیر غالب بپوشید . 3کاتتر ساکشن را با دست غالب خود بدون تماس باسطوح غیر استریل ،ولوله رابط را با دست غیر غالب خود بردارید کاتتر را به لوله متصل کنید . 4با دست غیر غالب خود وسیله تجویز اکسیژن را برداریددر حالیکه ساکشن خاموش است ،با استفاده از انگشت شست واشاره ( دست غالب ) کاتتر را به آرامی در هنگام دم وارد بینی کنید .5در بزرگساالن کاتتر را حدود 16سانتی متر ودر شیرخواران وبچه های کم سن وسال 4تا 8سانتی متر کتتر را به سمت کف بینی وبه سمت نرمه گوش فرو کنید . 6با گذاشتن وبرداشتن انگشت شست دست غیر غالب خود روی دریچه کاتتر ،به مدت 10الی 15ثانیه مددجو را به طور متناوب ساکشن کنید در حالیکه که کاتتر بین انگشتان شست واشاره خویش می چرخانید به آرامی آن را خارج کنید ساکشن اگر در حین ساکشن مددجو دچار زجر تنفسی شود بالفاصله کاتتر را خارج کرده ودرصورت نیاز اکسیژن مکمل استفاده نمایید در مواقع اورژانس ،اکسیژن را می توان مستقیما از طریق کاتتر تجویز نمود بدین کنظور کاتتر را از لوله ساکشن جدا نموده واز طریق آن اکسیژن تجویز کنید ساکشن لوله تراشه یا لوله تراکئوستومی اندازه کاتتر ساکشن نباید از نصف اندازه قطر راه هوایی مصنوعی ، بیشتر باشد . خارج کردن ترشحات باید تا حد ممکن بدون آسیب رساندن باشد . برای جلوگیری از وارد شدن آسیب به مخاط ریه ها ساکشن نباید در هنگام جاگذاری کاتتر انجام شود وفشار ساکشن باید بین 120و180 میلی متر جیوه باشد . ساکشن را باید به صورت متناوب ودرهنگام خروج کاتتر انجام داد با چرخاندن کاتتر احتمال جدا شدن ترشحات چسبیده به اطراف لوله تراشه افزایش می یابد پرستار باید ماسک وعینک محافظ بپوشد ممکن است پوشیدن گان نیز الزم باشد. قبل از شروع ساکشن مددجو را با تجویز 10 – 15لیتر اکسیژن در دقیقه هیپر اکسیژنه کنید تمام مراحل ساکشن از ورود کاتتر تا خروج آن بایستی سریع باشد وبیش از 15ثانیه طول نکشد پایان •